بلوز سفید آستین پروانه ای
اولین بار که بلوز سفید آستین پروانه ای رو دیدم، واقعاً مجذوب شدم. این بلوز با اون آستین‌های بزرگ و شل و ولش، یه چیزی داشت که هیچ شومیز پروانه‌ای دیگه‌ای نداشت. توی ویترین مغازه برق می‌زد و انگار به من می‌گفت بیا منو بخر. منم که دنبال یه لباس راحت و خوشگل برای تابستون می‌گشتم، نتونستم جلو خودمو بگیرم.
وقتی بلوز رو دستم گرفتم، حس خوبی بهم داد. پارچه‌اش نرم و لطیف بود و حس می‌کردم که حسابی خنک و راحت باشه. یقه‌اش ساده و گرد بود و یه دکمه کوچولو هم داشت که اگه می‌خواستی می‌تونستی بازش کنی. آستین‌هاش بزرگ و گشاد بودن و وقتی دستاتو تکون می‌دادی، انگار بال پروانه‌ها تو هوا باز می‌شد.
یه روز گرم تابستونی که قرار بود با دوستانم بریم کافه، این بلوز رو پوشیدم. حس می‌کردم سبک و آزادانه می‌تونم حرکت کنم. از خونه که بیرون رفتم، نسیم خنکی به بدنم خورد و آستین‌های بلوز شروع به حرکت کردن. انگار داشتم پرواز می‌کردم. دوستانم هم از دیدن بلوزم تعریف کردن و گفتن که چقدر به من میاد.
بلوز سفید آستین پروانه‌ای رو می‌تونستم با هر چیزی ست کنم. با شلوار جین، دامن کوتاه یا حتی یه شلوار راحتی. همه جور به من میومد و هر بار که می‌پوشیدمش، حس تازه‌ای به من می‌داد. یکی از ویژگی‌های خوبش این بود که خیلی راحت توی ماشین لباسشویی شسته می‌شد و لازم نبود نگران چروک شدنش باشم.
یه بار که توی پارک با بچه‌هام بازی می‌کردم، این بلوز رو پوشیده بودم. حسابی دویدم و خندیدم و آستین‌های بزرگش باعث شده بودن که احساس کنم یه پرنده‌ام که تو آسمون بازی می‌کنه. واقعاً یه حس آزادی بهم می‌داد. یکی از مامانا هم ازم پرسید که از کجا خریدمش و منم آدرس مغازه رو بهش دادم.
الان هر وقت که به کمد لباسام نگاه می‌کنم، این بلوز سفید آستین پروانه‌ای یه جایگاه ویژه داره. هر وقت که دلم یه لباس راحت و زیبا می‌خواد، مستقیم می‌رم سراغش. هر باری که می‌پوشمش، همون حس خوب و شاد رو بهم می‌ده و یادآور لحظه‌های خوشی می‌شه که باهاش گذروندم.
